DE REIS VAN DESCENDENTEN


Ian Levi


BLOG

BLOG


view:  full / summary

Rebecca3

Posted on August 17, 2021 at 11:45 AM Comments comments (2676)

Ze kijkt in het schemer naar de kaft van het boek. De fantasythriller van Rebecca Levi. Op de achterkant ziet ze een foto van de schrijfster. Lang krullend haar en een strenge blik vanachter haar ronde leesbrilletje. Ze schrijft rare, soms enge verhalen over de toekomst. Ze slaat het boek open op pagina 66. Nog zes hoofdstukken te gaan..

 

2221

‘Aten ze dat vroeger?’

Het gezelschap staat bij het monumentale standbeeld van een koe. Het beeld dat moet herinneren aan een ondraaglijk tijdperk. ‘Hoe smaakte dat opa?’

-‘Ik weet het eerlijk gezegd niet kind, maar het is beter om het te vergeten. Het was zwaar in die duistere periode.’ Opa denkt aan zijn opa, die op zeventig jarige leeftijd omgeschoold werd van boer naar zonnepanelenpoetser, nadat hij al zijn land moest afstaan aan het Vierde Industriële Revolutie commando centrum voor stikstofproblematiek en aanverwante gezondheidszaken. Oma kijkt haar man met lede ogen aan. Nadat ze allemaal de digitale controlepost hebben doorstaan bij de volgende straat voelt oma de kans om het onderwerp met haar kleinkind een nieuwe wending te geven.

‘Hoe gaat het met je transitie kind?’

Vader Enno2B2121provacci126x kijkt bedenkelijk naar de conversatie. Vanachter zijn kraag van zijn houthakkershemd met opstaande kraag, kijkt hij uit zijn ooghoeken, terwijl hij zijn linkerhand bedenkelijk door zijn baard kroelt. Hij is een vooraanstaand filosoof van de regenbooggroep. Zijn proza over ‘United Forever’, ‘Draagmoeders nu’ & ‘Adolescenten Speelgoed to keep them happy’ waren ontegenzeggelijk fenomenaal. Zelfs ‘Integratie met de omgebouwde migratiepopulatie’ vond gretig aftrek. Hij plantte zijn nieuwe sojalaarzen, met gekweekt zalmmotief, op de kade, kneep zijn ogen fijn en keek naar het zonnepanelen horizon over het water. Trots zegt hij tegen zichzelf dat hij nu ‘een man’ is. De dragmoeder zet haar brilletjes recht en kijkt naar hem, terwijl ze haar baard recht trekt. ‘Eindelijk zijn we allemaal gelijk en gehoorzaam’.

Plotselinge plofkippenvel treft de groep gelijktijdig, het alarm! Iedereen wordt bleker dan ze al waren. Er zijn van die enge gezonde mensen in de buurt met gelaatskleur, wiens immuunsysteem nog werkt. Ook de plaatselijke sirenes gaan af. ‘Snel naar binnen!’ schreeuwt Enno2B…etc tegen zijn familie. ‘Daar mogen ze niet komen!’ Een hologram wordt geprojecteerd en wijst de snelste vluchtroute.

 

Loesje sluit het boek na dit hoofdstuk, doet het mooie artdeco lampje uit en draait zich om. Morgen is het bevrijdingsdag, sinds tien jaar alweer. Haar ouders gaan haar morgen iets vertellen. ‘Iets belangrijks’ had haar vader nog gezegd. ‘Raar boek’ eigenlijk, de oorlog is toch allang voorbij. Ze gaat nog even rechtop zitten. Ze was vergeten haar kettinkje met dat mooie geheimzinnige hangertje af te doen. ‘Het gebeurt toch nooit’ wat in het boek staat, Amerika zal ons voor altijd beschermen’ mompelt ze zachtjes. ©IanLevi

 

Rebecca2

Posted on August 16, 2021 at 7:25 AM Comments comments (749)

 

 

‘Doe uw riem om’. Zeg ik als een zoon tegen haar, nadat we net ingestapt zijn en ik haar rollator in de achterbak heb gegooid.

-‘Asjemenou, ben je mesjogge of moraalkruisvaarder geworden ofzo?’ Ze kijkt me aan en ik moet lachen.

‘Ik heb vorige week zondag een bekeuring gehad tante Rebecca, omdat ik geen gordel om had’.

-‘Ja, en nu hebben ze het arrestatieteam en de stillen uit heel Nederland opgeroepen om jou in de smiezen te houden, nou goed? Ik doe die nieges riem niet om’. Ik moet weer lachen. Ik was de scherpte van Rebecca even vergeten. Ik was even geen zoon of neefje meer. Ik moet pokeren met een kneppelharde tante. ‘Je hebt de kaarten zeker al geschud?’ vraagt ze laatdunkend met een zucht.

We rijden naar mijn huis. Aangekomen vraag ik of ze binnen of buiten wil zitten. Ze geeft aan liever binnen te zitten, want anders ‘waaien’ er misschien kaarten weg.

Binnen kijkt ze rond en loopt naar de hal. Ze kijkt naar de fotocollectie van mijn familie en laat haar vingers over alle foto’s gaan. Ik zie haar gezichten trekken van emoties. Af en toe gaat haar wijsvinger naar haar ooghoek, onder haar bril. ‘Wil je wat drinken Rebecca?’ vraag ik voorzichtig.

-‘Ja, koffie jongen graag’.

‘Melk en suiker?’

-‘Ja, jongen, doe maar lekker sjeuich’.

Voor de grap schenk ik een advokaadje met slagroom in en geef het haar. Ze pakt het aan en geeft geen krimp. Ik sta ademloos naar haar te kijken, hoe ze één voor één de foto’s bekijkt en haar handpalm erop legt. Dan schuifelt ze de woonkamer binnen.

-‘Zijn die jonge vrouwen je dochters?’

‘Yep’ antwoord ik snel.

-‘June Mirit en Robin Geertje?’

‘Ja, hoe weet u dat?’

-‘Staat op je arm getatoeëerd snelle’. Vanachter haar rollator ploft ze neer op de zitbank. Ik ga naast haar zitten en hou haar hand vast, die trilt. Ze gaat een verhaal vertellen, wat ik al dacht en stiekem hoopte. Ze verteld een verschrikkelijk verhaal. De naam ‘Mirit’ doet haar breken. Haar naam is Rebecca Mirit Salman, geboren in 1941 in de oorlog. 14 jaar lang wist ze haar eigen ‘echte’ naam niet. Haar ouders werden gedeporteerd en hebben de pasgeboren baby afgestaan aan een bevriende Nederlandse familie. Voor veertien jaar lang was haar naam Loes, uit veiligheid. Ik besef me dat de moedige pleegouders, die ook haar identiteit hebben vervalst, hebben gewacht op het juiste moment om de waarheid te vertellen aan Loesje. Ik zie een traan onder haar bril lopen op haar jurk. Ik ben ontdaan en weet niet wat ik zeggen moet. Ik maak snel een echte koffie. Ze vermand zich.

‘Ben je getrouwd?’ vraagt ze.

-‘Nee’, zeg ik snel.

‘Wil je met me trouwen?’ Vraagt ze lachend.

-‘Ligt er aan hoeveel geld je op de bank hebt’. Zeg ik, met nog steeds een lachende, waterige ogen.

‘Honderd euro ongeveer.’

-‘Daar doe ik het voor’. We lachen keihard.

Ze doet een kettinkje af en geeft het aan me. ‘Voor jou jongen’. Ik kijk en ben verrast door het geschenk. Het hangertje is ‘de levensboom’ van Kabbalah. Niet voor niets heb ik toen het boek ‘Sefer Yetzirah’ van Ayreh Kaplan gekocht in Oibibio, de zaak van Ronald Jan Heijn op de Prins Hendrikkade.

‘Todah Lieve jongen’ zegt ze.. Ik geef haar mijn zilveren kettinkje met de apostel Jacobus,

mijn amulet voor travellers, reizende mensen. ‘Todah’ zegt ze zachtjes, terwijl ze het hangertje in haar handen fijn knijpt.

‘Pak de kaarten maar, we gaan pokeren slapjanus’. Ik kon niet meer vals spelen. Rebecca won de pot uiteindelijk met een ‘full house’. ‘Four of a kind’ moffelde ik weg tussen de kaarten.

‘Mag ik je handen zien?’ Vroeg ze met een glimlach. ‘Ken ik zien of je liegt’. De oude heks is het gelukkig niet verleerd. Auntie Rebecca is vlijmpscherp. Ze doet me denken aan mijn tante Thea. Ook zo’n Indonesische heks, met stille kracht. Het leven is soms dieper en waardevoller als je denkt. ‘Het geklutste eitje met cognac’ wat ik als peuter van mijn opa kreeg, heeft mijn ogen en mijn gevoelige oor voor altijd geopend. ©IanLevi

 

 

 


 

Rebecca

Posted on August 16, 2021 at 7:20 AM Comments comments (2715)


De hele oude vrouw kwam aanwaggelen met een rollator. Ze zuchtte en kwam naast me zitten.

‘Weet je wat het is jonge…?’ En na een korte adempauze ‘we worden oud’.

-‘Ach?’ Antwoorde ik een beetje sarcastisch.

‘Tering hé, wat voor pretje rook je? White widow of die Amnesiatroep?’

Ik moest lachen en realiseerde mij dat ik met een bijzondere bejaarde dame te maken had.

‘Wilt u een trekkie? Maar niet in slaap vallen hoor’.

-‘Nee jonge, ik heb al een paar druppeltjes cannabisolie op.’

Ik schoof mijn zonnebril op mijn hoofd en keek haar aan. Haar donkere gegroefde huid met helblauwe ogen in een gigantisch contrast in combinatie met dat lange, grijze woelige haar. Ze was zeker knap geweest vroeger en had veel meegemaakt. Dat kon je zien.

‘Sinds ik die olie neem in combinatie met Omega 3 stuiterballen voel ik me stukken beter en loopt me rollator als een tierelier.’ Ze moest zelf keihard lachen om haar grap. Ik stikte bijna en proestte de net geïnhaleerde wolkbreuk weer uit. Ik moest even opstaan om te hoesten en lachen tegelijkertijd.

Ze stond op, liep naar me toe en sloeg me een paar keer hard op mijn rug.

‘Is het niet beter als u afstand houdt?’

-‘Ach sodemieter op met die mesjogge flauwekul.’

We gingen weer zitten en ik bedankte haar voor die scherpe ingreep. Ik wilde meer weten over deze vrouw, maar vond het niet gepast om vragen te stellen over haar leven, dus liet ik haar gaan om het initiatief te nemen in het gesprek. Ik merkte wel dat er een soort klik was en ik merkte dat het wederzijds was. Heel bijzonder.

‘Ben je trouwens geënt?’ Ik moest weer lachen om het woord.

-‘Nee mevrouw.’

‘Mevróúw? Ik heet Rebecca’. En toen werd het wederzijds even stil. Zij, omdat er een stukje geschiedenis door haar heen flitste en ik, omdat ik dát voelde en even stil, door mij zonnebril, naar de lucht keek om haar niet te storen. De humor had even plaats gemaakt voor een gevoelig moment. Ik zag in mijn ooghoek een hik en een traantje over haar bruine rimpels lopen. Ik was stil en legde mijn hand op haar schouder.

Het was lang geleden geweest dat zij haar eigen naam hoorde roepen of zelf uitgesproken had.

Ik vroeg of ik haar naar huis moest brengen, maar dat wilde ze niet. Ik heb mijn telefoonnummer opgeschreven en aan haar gegeven. We namen afscheid met een knuffel.

Vanochtend om 9 uur belde ze mij wakker. ‘Was gezellig he jonge? Ik vond het zo leuk’. Wat een mens, die Rebecca.©IanLevi

 

Gappie

Posted on August 7, 2021 at 3:50 AM Comments comments (728)

Sinds drie maanden bestieren we de keuken met een nieuwe kaart. Geen hoogdravende toestanden, maar simpele moderne gerechten, herkenbaar en van hoge kwaliteit. Precies wat bij de bar past, die door Harm en Maurice, de eigenaren van Beuqz in Monickendam, professioneel gerund wordt. Alué en ik zijn de background en vinden het fantastisch. We kunnen lezen en schrijven met elkaar, voelen elkaar aan en houden elkaar tijdens de uitgifte scherp in de gaten, want we hebben elkaar nodig, omdat alles vers van de pers komt. Alué, een 41-jarige Spaanse tijger is mijn gabbertje. We brabbelen een soort soeptaaltje van Spaans, Engels en Nederlands. Niemand kan ons verstaan, behalve het heerlijke Spaanse vloeken.

Ja, mijn leesbril is beslagen van het bakken en braden.


Fotografie

Posted on August 3, 2021 at 2:10 PM Comments comments (758)

Love this. Opgestuurd door mijn dochter Robin. Hobby: Fotografie, net als pa en opa. Kijken door een lens naar leven. Vastleggen in een 'setting'. Geen kiekjes, maar verhalen fotograferen. Trots op je poepieskeetjekakkie. Xxx pappie


Anita, de matchscanner

Posted on August 3, 2021 at 10:10 AM Comments comments (568)

We houden van een wijntje. Ik, omdat het moet en mijn partner voor de gezelligheid. Ons favoriete merk is Sunny Mountain. Niet alleen een lekker wegtrapwijntje, maar ook zeker vanwege de prijs van 2,99. Te koop bij mijn favoriete supermarkt. Ordelijk en alles herkenbaar. Mijn boodschappenlijstje maak ik altijd op volgorde van de route door de winkel. Binnen 5 minuten sta ik weer buiten. Nu heb ik iets met cassièrres en vandaag was het een hele bijzondere. Haar naam is Anita. Ik kom aan bij de kassa met alleen 3 flessen.

‘Beetje eenzijdig boodschappen doen zo.’ Zeg ik lachend en een beetje ‘alcoholistisch’ blozend.

-‘Ach, ik weet voor wie je ze haalt en bij een product zie ik altijd gezichten voor me.’

‘Als QR code of een facescan?’

‘Ja, zoiets ja.’ Zegt ze lachend.

Ik reken af en stop de flessen in mijn befaamde canvas tasje, de onmisbare tool voor succesvol winkelen.

‘Wil je de bon mee?’

‘Ja, doe maar.’

Ze pakt de kassabon, draait hem om en schrijft iets op de achterkant. Een lieve boodschap voor mijn vrouw. Wat een topper die Anita! Ik hou van 'mensenmensen'.


World Press Foto

Posted on August 2, 2021 at 10:45 AM Comments comments (803)

In tegenstelling tot Berlijn, vreedzaam demonstreren onder politie begeleiding. Parijs, 1 Augustus 2021. Laat die instelling maar over Europa waaien. Dan komt het goed. Wat mij betreft de World Press foto van het jaar, met de titel 'Een andere mening omarmen'

Katja zweeft over de dijk

Posted on August 2, 2021 at 7:55 AM Comments comments (497)

‘Ze loopt niet, maar ze schrijdt, ze wandelt niet, maar ze zweeft over de dijk’.

Ik kijk vanuit mijn bungalow richting het oosten naar die dijk van het IJsselmeer. Ik zie haar met parmantige stappen lopen, haar hond uitlatend. Wat een setting. Ze loopt, als in een speelfilm ‘in vertraagde opname’ langs mijn huis. Ik besef dat Katja Schuurman de mooiste ‘walk’ ever heeft en ik getuige mag zijn van dit schouwspel, wat alléén ik kan bewonderen. Maxima is mooi, maar als ze les neemt van Katja wordt het een beauty.

Tering hé, ik verwonder mij over de techniek. Het éne been gaat over het andere been, terwijl haar bovenlichaam een kleine val naar achter maakt en weer terugdeinst als een golf. Ze beseft niet dat ik bewonderenswaardig naar haar kijk. Het is gewoon haar ding. Ze verdient een gouden plak voor ‘zwalken over de dijk’. Stiekem hoop ik dat ze zag dat ik keek. ©IanLevi2014

 

woefwoef

Posted on August 2, 2021 at 7:50 AM Comments comments (62)

THE DOGS. ( Long version)

Na een lange dag hard werken verlaat ik het pand. Ik stap op mijn RIH damesfiets en doe de eerste trappen richting huis langs de gezellige terrasjes in Monnickendam. Ik hoor gegrom en vanuit het niets zie ik in mijn ooghoek een pitbull op me af zien rennen, vanonder een terrastafel. Op het moment dat hij richting mij springt, trek ik mijn benen op en klapt hij tegen mijn fiets, met zijn kin op mijn trapper. De eigenaar van de hond komt aanrennen en zegt sorry. ‘Maakt niet uit..’ zeg ik nog. Ik heb namelijk bijna mijn hele leven Duitse herders gehad, met toepasselijke namen zoals Max, Moos en Schindler. Ik ben niet bang voor honden, maar kan ze goed inschatten als het fout dreigt te gaan. Dan komt er een soort ‘oer’ instinct naar boven. ‘Eerst je benen redden gap!’

Ik heb het vroeger ook eens meegemaakt op het strand, als ik galoppeerde met een paard. Twee pitbills rende achter mij aan vlogen naar mijn benen. Ik trok ze op en het paard trapte er één keihard op zijn kaak. Beetje ervaring kan geen kwaad.

Toch zat ik thuis na te denken over het voorval. Waarom valt een hond je aan? Vanuit het niets?

Mijn ‘doggy’ gedachten dwalen af naar een voorval in ca 1995 in de Spaanse Pyreeën. Fotografie was mijn hobby. Tent opgezet, rondrijden en kijken. Kijken naar, het liefst, mysterieuze en bizarre taferelen. Ik word op mij wenken bediend. Op de heuveltop zie ik een verlaten dorpje. Geen mensen, bouwvallen, ingestorte woningen, hangende balkons en vernietigde straten. Het is doodstil. Ik loop naar boven en aanschouw een dorp wat totaal verlaten is. Langs de keien, wat eens een mooie hoofdstraat moest geweest zijn, klauter ik naar boven richting de mooie basiliek, die nog redelijk in staat is, met een mooi ommuurd buitenplaatsje. Dan hoor ik blaffen, steeds luider. Ze komen dichterbij. Vanuit het niks wordt ik omsingeld door circa acht honden. Niet zomaar honden, maar half wilde totaal ontspoorde imbecielen. Ik realiseer me dat zij de nieuwe inwoners zijn. Als ik mij probeer te verplaatsen is er altijd één die achter mij kruipt en in mijn enkel probeert te bijten. Ik gooi mijn fototoestel over het muurtje en pak een zakmes. De honden drijven mij elke kant op. Iedere beweging is teveel. Ik voel me kansloos en weet dat ze honger hebben. Uiteindelijk spring ik na 10 minuten over het muurtje, ‘dan maar’ het ravijn in.

‘Hij moet je niet hè?’ Zei de vrouw op een ander terrasje

-“Nee, hij heeft gelijk’. Antwoord ik dapper.

‘Fucking Dogs’ zeg ik tegen mezelf.

 

 


Rss_feed