DE REIS VAN DESCENDENTEN


Ian Levi


Hij had haar een foto gestuurd, via e-mail. Een foto van een groep dolfijnen en orka’s. Weer zonder afzender en weer met een vreemd e-mail adres. Toch was ze blij iets van hem te vernemen. Het was een zwart-wit foto. Dat had hij wel vaker gedaan. Hij hield van de nostalgie van oudheid. Ze zuchtte en ging op de leuning van de bank zitten, kijkend naar de dijk. Hij was op het water en dat boezemde haar ook een beetje angst in. Zij hield van kleuren en de foto was zwart-wit. Ze dacht na over een nieuwe stijl van schilderen met veel grijstinten. Anton vond schaduwen en contrasten altijd mooi. Zeker de oude gebouwen en herten, die hij altijd had gefotografeerd met zijn Hasselblad en Rolleicord. Altijd duister en mysterieus. Maar soms veel te donker, op het sinistere af. Hij was haar schaduw. Ze moest de traan van haar wang vegen. Een vreemde emotie overmande haar, alsof ze bij hem was. Ze hield van hem. Gelukkig had ze ook een berichtje gehad of ze vijf dagen naar Ierland wilde komen. Ze moest dan naar Cork vliegen. Hij zou haar dan ophalen. Ze wilde haar beste vriend en liefde graag weer even zien en ruiken. En samen lachen.